Ik schrijf dit vanaf een veranda in Indonesië, terwijl de regen zo hard op het dak slaat dat ik mezelf nauwelijks kan horen denken. Zes maanden geleden zat ik in mijn laatste outreach-voorbereiding op Heidebeek. Niemand had me verteld dat gehoorzaamheid zo zou klinken.

Hoe ik hier kwam

Tijdens mijn DTS bleef Indonesië maar opduiken — in gebedstijden, in gesprekken, in een les over onbereikte eilanden die ik niet uit mijn hoofd kreeg. Ik verzette me een tijdje. Het leek te ver, te groot, te veel niet-ik. Mijn kleine groep bad drie weken met me mee voordat ik het hardop durfde te zeggen.

Mission Indonesia, een van de bewegingen vanuit Heidebeek, bouwde hier al jaren aan relaties. Ik hoefde niets te beginnen; ik mocht ergens bij aansluiten. Dat verschil heeft me door elke twijfel heen gedragen.

Hoe het werk eruitziet

De meeste dagen zijn glorieus onspectaculair. 's Ochtends taallessen — mijn tong struikelt nog steeds over medeklinkers die de kinderen hier perfect uitspreken. 's Middags in het buurtcentrum, helpen bij huiswerkclubs en Engelse les. 's Avonds bij ons gastgezin, waar ik langzaam leer dat samen eten de echte bediening is.

Om de paar weken nemen we de veerboot naar kleinere eilanden waar het team lokale gelovigen ondersteunt. Er zijn daar huisgemeenten die jonger zijn dan mijn DTS. Hen zien aanbidden stelt alles bij wat ik dacht te weten over de wereldwijde Kerk.

Wat Heidebeek mij gaf

Mensen vragen waar een DTS je nu eigenlijk op voorbereidt. Eerlijk: hierop. Niet op de veerboottijden of de taal — maar op een hart dat heeft geleerd God te verstaan en een koppigheid om ja te blijven zeggen. De regen is gestopt. Tijd om te gaan.