Door Nestor Tsala

EEN REDEN
EEN SEIZOEN
EEN LEVEN

Ik ben van mening dat de voortdurende strijd die we leveren in dit leven tegen de tijd is. Iemand die jong is zegt, ‘ik heb alle tijd’. Als hij van middelbare leeftijd is komt hij er achter dat de tijd hem voortdurend op zijn hielen zit of zelfs voorbij rent. Als hij 80 is zal hij verbaasd zeggen, ‘het is te snel gegaan’.

Een filosoof heeft eens gezegd dat de tijd de bewaarder en verwoester van alles is. Prediker zegt ‘alles heeft zijn uur en ieder ding onder de hemel zijn tijd’ (3:1; vgl. Gen.1:14, 8:22). Maar over God wordt gezegd ‘de tijd is in zijn handen, het begin en het eind’ (in het lied van Chris Tomlin, How great is our God).

Daarom doet Hij dingen…

…met een reden

Met reden bedoel ik een bepaald doel, soms een uniek doel. Het kunnen dingen zijn die Hij nooit opnieuw doet, maar die wel een eeuwige betekenis hebben. Als vergankelijke wezens worden we verleid aan die dingen vast te houden, hopende dat God ze weer doet. Lees bijv. Num.21:4-9 en 2 Kon.18:3-4.

…voor een seizoen

Een seizoen is een periode van het jaar waarin bepaalde dingen gedaan worden of activiteiten plaatsvinden. Het duurt een onbepaalde tijd, het is iets tijdelijks. In een seizoen worden bepaalde mogelijkheden aangeboden die je later niet zo makkelijk meer terug kunt halen. Denk bijvoorbeeld aan de zaai- en oogsttijd, zomer en winter. Maar opnieuw geldt dat wat God doet in de seizoenen van ons leven doorklinkt in de eeuwigheid, zelfs al kunnen we ze niet opnieuw laten gebeuren zoals we ze ervaren hebben.

Dus, laten we de tijden onderscheiden zoals de zonen van Issachar in 1 Kronieken 12:32. Want de lessen die we leren uit wat God doet met een reden en in een seizoen zijn lessen voor het leven. We hoeven niet vast te houden aan wat is gebeurd, maar er van leren. Ze tellen voor de eeuwigheid, wanneer de race tegen de klok voorbij is.

Eerlijk luisteren

Door Johannes Woudstra

Wat vind jij van de Bijbel? Zie je het als Woord van God, of als woord van mensen? Inzichtelijk, interessant en relevant, of saai, ondoorgrondelijk en achterhaald? We kunnen hier bewust of onbewust verschillend over denken. Misschien geven we gewenste en verwachte antwoorden, maar denken we er eigenlijk anders over.

Het is belangrijk om te weten waar we staan ten opzichte van de Bijbel. Hoe we hier over denken bepaalt hoe we hem interpreteren en toepassen. Daarom zou ik je willen laten nadenken over de vraag “Hoe leer ik eerlijk luisteren naar de Bijbel?”

Neem bijvoorbeeld de discussie over Genesis 1-2, die in 2009 voor sommigen hoog opspeelde. Moeten we deze hoofdstukken letterlijk opvatten, of niet? Soms wordt gesteld dat als je dat niet doet, je de opstanding van Jezus ook niet meer letterlijk zal nemen. Is dat wel zo? Het is mogelijk, maar niet logisch. Het scheppingsverhaal is anders geschreven dan de evangeliën. In het kort, Genesis 1-2 bevatten vooral een theologische boodschap en beantwoorden niet perse al onze vragen over het ontstaan van de aarde. Ze vertellen het slavenvolk Israël, net uit Egypte gevoerd, onder andere dat de zon gemaakt is door hun God. Het is schepping, geen godheid! In Egypte werd hij wel aanbeden als god. De evangeliën spreken duidelijk over historische gebeurtenissen: het Woord is vlees geworden, heeft onder ons gewoond en redding gebracht voor iedereen die zijn offer gelovig accepteert.

Hier zijn een aantal suggesties voor eerlijk luisteren naar de Bijbel. Lees, ten eerste, de Bijbel biddend. We hebben de God van het Woord nodig om zijn Woord uit te leggen. Ten tweede, neem de vorm waarin en de bedoeling waarmee God zijn Woord heeft gegeven serieus. Als derde, laat het Woord je denkkaders bepalen en niet andersom. Tenslotte, wordt een dader van het Woord en geen puur geïnteresseerde onderzoeker.

De Bijbel is een geschenk van God! Laten we er daarom eerlijk naar luisteren om hem zijn gang te laten gaan, zodat het “gebruikt [kan] worden om onderricht te geven, om dwalingen en fouten te weerleggen, en om op te voeden tot een deugdzaam leven” (2 Timoteüs 3:16-17, NBV), en we de volken tot discipelen kunnen maken.

Door Marcia LaRock

“Ben ik bereid te leren?” Met deze vraag werden we begin augustus uitgedaagd door JmeO’s voorzitter, Lynn Green. Sinds januari 2008 doet Heidebeek mee aan de Maandelijkse Dag van Gebed van JmeO, samen met meer dan 16.000 stafleden in 149 landen!

Onze visie is “God kennen en Hem bekend maken”. Het woord ‘kennen’ betekent ‘inzicht hebben in’, ‘de natuur van iets herkennen’, ‘ergens mee bekend zijn’, ‘de waarheid van iets inzien’. We gebruiken het in vele situaties – met gezag of terloops, over mensen en dingen.

De Bijbel gebruikt het ook vaak, vooral in de oproep om God te kennen. Het meest gebruikte Griekse woord is “ginosko”, wat een actieve relatie tussen degene die kent en het/de gekende impliceert. Een kennen dat steeds groeit. Als we spreken over het kennen van God, dan is er heel veel te ‘kennen’! We beseffen dat het een doorgaand proces is en ervaren de vreugde van de relatie met Hem. Hij ook! Hij geeft ons zelfs een hart om Hem te kennen (Jer. 24:7). Toch moeten onszelf altijd afvragen, “Ben ik bereid te leren?”

De Bijbel roept ons ook om goede relaties te ontwikkelen. Onze relaties zouden anders moeten zijn dan die van de wereld. Hij beveelt ons elkaar lief te hebben, zoals Hij ons liefheeft! In Ef. 4:14 beschrijft hij het volwassen lichaam van Christus als een die bereid is te leren, in staat de waarheid te spreken naar een ander en dat te ontvangen; een lichaam dat bemoedigt, versterkt EN corrigeert. Dus moeten we onszelf afvragen, “Ben ik bereid te leren?”

Ik denk dat we allemaal beseffen dat er dingen in ons leven zijn die anderen wel zien (‘kennen’), maar wij niet. Dit kan gaan om uiterlijkheden (die we niet zien zonder een spiegel), of karakterkwesties (die we meestal over het hoofd zien als niemand ons de waarheid vertelt). Dit is deel van wat Jezus zei toen Hij ons riep naar de volken te gaan en discipelen te maken. Discipelen zijn leerlingen. Leerlingen zijn bereid te leren. Ik ben een leerling, dus “Ben ik bereid te leren?”

Onze gebedstijd daagde ons uit als individu, maar ook als basis: “Zijn wij bereid te leren?” Zijn we open voor input van buiten, voor correctie of voor waarheid met liefde gebracht?

We hebben met duizenden anderen gebeden en onszelf toegewijd aan bereidheid om te leren als individu, basis en organisatie. Doen jullie mee? Willen jullie bidden dat JmeO Heidebeek kwetsbaar, open, nederig en bereid te leren blijft? En gaan jullie zelf ook de uitdaging aan om deze vraag te stellen, “Ben ik bereid te leren?”

De afgelopen weken heb ik verschillende conferenties bijgewoond. Eentje in Lausanne, op de universiteit van Jeugd met een Opdracht die daar is gevestigd. Ik was hier omdat ik betrokken ben (geweest) bij Scholen van Gebed. Daarna hadden we onze jaarlijkse stafdagen op Heidebeek en afgelopen weekend (1 t/m 4 oktober) was ik in Amsterdam voor een 24/7 conferentie (www.24-7prayer.com)

Het bijzondere van deze 3 bijeenkomsten was dat de kern van de meeste toespraken die ik heb gehoord, op hetzelfde neerkwam. Dat heeft nogal indruk op mij gemaakt. Ik geef hier graag een kort verslag van.

“Als U zelf niet meegaat, laat ons dan niet optrekken”. De aanwezigheid van God en onze relatie met Hem Zelf is het allerbelangrijkste, wat we ook doen. Er was een sterke aanmoediging om in ons dagelijkse leven tijd door te brengen in de aanwezigheid van God.

Communities: Liefde en zorg voor elkaar zullen steeds belangrijker worden. De tijd van “kerkje spelen” is voorbij. De grenzen van het individualisme zijn bereikt en leiden tot eenzaamheid en scheiding. Er komen steeds meer vormen van nieuwe ‘communities’. Tezelfdertijd werden we opgeroepen om hieraan te werken.

Alle Generaties: Er is een beweging van zoeken naar een hechtere samenwerking tussen alle generaties.

Globalisering: De wereld is een dorp. Er is een enorme ontwikkeling gaande op digitaal en elektronisch vlak, waardoor de wereld steeds “kleiner” zal worden. Even wat termen: e-mails, Facebook, Twitter, Skypen… Wij hadden de conferentie van de JmeO universiteit op 4 locaties: Zuid-Afrika, Oekraïne, Egypte, en ik was in Zwitserland. De grote bijeenkomsten werden op alle vier plaatsen tegelijk uitgezonden, terwijl we naar elkaar konden zwaaien.

Groei: De toekomstige groei op allerlei gebied zal groter zijn en sneller gaan dan ooit tevoren.

Eenheid: Er zal steeds meer samenwerking komen. De tijd van de “lone rangers” is voorbij. De taak van de ‘Grote Opdracht’ uit Matteüs 28:18-20 kan ook alleen maar volbracht worden als we het gezamenlijk doen.

Zending op heel andere wijze: Bijbelse principes op alle terreinen van het leven. Niet meer bepaalde landen die naar andere landen gaan, maar alle volken zullen naar alle volken gaan.

Overgangstijd: We zitten in een overgangstijd waarin veel oude vormen plaats zullen maken voor nieuwe manieren.

Op de bres staan voor recht en barmhartigheid: “Love mercy and do justice” als een levensstijl.

Grote dingen van God verwachten, grote dingen met God doen: Niets wat binnen zijn wil is, is onmogelijk voor God. Als we Hem vertrouwen kunnen we grote dingen met Hem doen. Hierbij komt het aan op groei in integriteit, heiligheid, moed, volharding, juiste prioriteiten en scherp onderscheidingsvermogen. Kortom, ogen hebben die zien en oren die horen, waar het werkelijk om gaat.

En dwars door deze dingen heen klonk de roep om ‘niet op te geven’. Ook wanneer het moeilijker zal worden om het leven van Jezus in woord en daad gestalte te blijven geven. Want enerzijds zal zijn glorie steeds meer zichtbaar worden op deze aarde, maar anderzijds zal de strijd tussen licht en duisternis heviger worden.

“Wie een oor heeft, die hore”